Todo este periodo de vacaciones, las vacaciones de verano, siempre me ha resultado algo incómodo; no sólo por el hecho de estar sin hacer nada, sino también por la simple soledad que me invade frecuentemente.
Estos días suelo redescubrir que los amigos que pueden ser eternos son dos, quizá tres. Y como no tengo estudios, amigos, ni nada normal en lo que pensar, me fijo en mi presente, mi futuro. A día de hoy, soy un parásito del Estado que sólo sirve para cuando el gobierno quiera hacerse publicidad con gráficos acerca del triumfo escolar. No trabajo, no pago impuestos debido a que casi nunca compro nada...
Pero, volviendo al tema de los amigos, a veces suceden cosas que los cambian o los dejan indiferentes... si queréis que os cuente mis casos... como ya os habré contado, tenía planeados tres viajes en el verano: Roma con mis compañeros de la ESO (muchos de ellos caerán irremediablemente en el olvido), Blanes (con un grupo de amigos relativamente nuevo pero contando con mi mejor amigo, de hace ya años) y finalmente Francia, solo; bueno, con unos familiares lejanos.
En el caso del grupo de Blanes, amalgamado por la relación de mi mejor amigo con un chico de cerca de la ciudad, estuve francamente bien, y además pude hacer un pequeño estudio sobre las relaciones presentes ahí.
Por un lado, me llevaba a matar con un chico... ¿problemático?, pues fumaba -y no solamente tabaco-, se emborrachó el primer día -vomitó, se cayó, nos amenazó con vocecilla de ruiseñor moribundo...- y un largo etcétera. Lo conocí en Badoo, quedamos, nos liamos y (típico) nos cabreamos y dejamos de hablar. Fíjate cómo, pero llegué a reforzar la relación que tenía con él. Entablábamos conversaciones, íbamos a comprar juntos... este es un caso de que, en convivencia, la gente se puede relacionar mejor que esporádicamente.
Por otro lado, un chico que, si no le describo físicamente es para no haberle de adular, pero mentalmente es un búnker. Casi literalmente, la indiferencia reina en él, y lo hace notar para no ser pisado. Cuando se enfada, lo reprime; cuando es feliz, a veces lo esconde; cuando sucede algo fuerte, ni lo nota. Quizás este post sólo me sirva para decir esto; entonces, vayamos allá: intenté un acercamiento con él. Y no, no en plan amistoso sino con intención de ir más lejos. Su respuesta fue obvia, sus argumentos no tanto. Al cabo de poco volvía a ser el mismo. Claro ejemplo de que la gente, en convivencia, puede ser igual que esporádicamente. (Si ese chico lee esto es que me mata xdddd).
Por último, la parejita formada por mi mejor amigo y su novio. Siento decir esto, pero lo que con espontaneidad es alegría y amor, con convivencia continua es una relación en la cuerda floja. La de veces que les debo haber oído discutir, ¡y por tonterías! Siempre hay alguien que se hace el ofendido, una respuesta aún más elevada de tono, otra aparentemente más tranquila, otra más alta, otra más grave, otra más fuerte... a todos nos dolía el alma oírlos discutir, además que así solían fastidiar las visitas que hacíamos por la ciudad. Hay mucha diferencia entre los momentos tiernos y los desagradables. Todos esperamos que solucionen esto cuando antes, ya que si no, podrían convertirse en el ejemplo de gente que sabe estar ocasionalmente junta, pero no continuamente. Ojalá lo arreglen, insisto, porque ¡algún día tendrán que irse a vivir solos!
Shalom!
Hiddai
PD: Sí, cotillas, sigo sin novio, sólo me puedo desahogar con follamistades que tienen poco o ningún sentido amoroso. Soy un desastre.
Como una patada en los huevos parte 2
-
Mi descripción de Cindy era errada, no solo era fea, sino también tonta. No
se cómo lo había olvidado, me parecía muy graciosa su ingenuidad en el
colegio...
Hace 8 horas

6 comentaris:
bah, no et preocupis , no val la pena tenir-ne amb el que hi ha pel mon darretament, és veritablment decebent xD Jo n'he tingut fa poc i me n'he endut una bona decepció,
M'agrada molt el teu bloc, et segueixo :) Ens seguim veient :)
Petons des de Mallorca :)
M'agrada molt el teu bloc :)
No passis pena per no tenir-ne jo n'he tingut i sempre és una decepció rere altra :)
Per cert m'ancantaria seguir-t'hi però no em deixa , diu que ho tens mal configurat, mira-t'ho
Cuida't :) Petons des de Mallorca
Verano es una de mis estaciones preferidas, pues es el primer momento más largo del año donde no hay malestares físicos y tampoco emocionales, donde la espacialidad del tiempo me sirve de consuelo para cerrar mis heridas. Pero también es contraproducente a los sentimientos más posesivos de uno, porque aquella sensación de pertenencia y permanencia por un momento se desvanece entonces invade la soledad reflexiva en el ser...
Bueno en verano uno suele descubrir a cuál de todos sus amigos le es importante, y cuál es valioso para uno, es la prueba del tiempo a la amistad, por otra parte te digo que entiendo esa primera sensación que te invade.
Pero que pienses también que ya vas a poder descansar, y estar más fresco, menos apurado, con mucho tiempo libre, y seguramente tendrás espacio para hacer introspectiva en ti mismo.
Sé que estar sólo no es fácil para todos, todos buscamos a alguien pero, a veces relaciones tan pasajeras sólo por el momento de eliminar la soledad, "temporales" tampoco son muy fructíferas. Entonces te diría a como dice el dicho, "más vale sólo que mal acompañado".
Tus amigos seguramente sean el respaldo afectivo más grande en está época, libre de todo, ya van a poder juntarse con más independencia...
Abrazo.
Ui! Quin final més agressiu... A mi no em tractis de cotilla, eh!... Hehehehehehe...
Aquest post el podria haver escrit jo a la teva edat. Em sona tant tot això, per sort el meu millor amic no tenia novio (xicot) ni novia (xicota). Suposo que és una qüestió de tarannàs, hi ha gent que amb no res munten una festa i sempre estan rodejats de gent que els agrada la gresca, d'altres com jo, més sosets, depenem que ens vulguin per altres raons... I quan els que ens venen a buscar se'n van de vacances ens quedem més penjats que un quadre si no ens muntem alguna activitat que ens tregui del tedi estival... Al cap i a la fi follant només passem una estoneta... (Hihihihihihihihi...) Ara buscant amb qui fer-ho ens pot tenir ocupats molt de temps... Em sembla que se me'n va l'olla... Hahahahahahahahaha...
Una abraçada.
HIDDAI!!!!!!! HE VUELTOO!! :D
Sé que hace mucho tiempo qe no me paso por tu blog ni tan siquiera actualizo el mío propio pero ya estoy aquí!
Los amigos eternos no existen, se gana día a día y siempre hay el riesgo de perderlos por cualquier tontería de la vida. Me encanta esta entrada, sigues igual que antes... pero sin novio. (me gustaría ser tu follamigo jopelines)
Te he echado de menos!
Mangoto.
me agrada mucho tu blog !! ^^
te sigo !!
me gustaria qe te pasaras por el mio
yake-tamy-kidboy.blogspot.com
Publicar un comentario en la entrada